26 JULI 2007

Lief Dagboek,

Ik ben thuis!!! En het is hier tof, joh!
Maar ik heb van Dakota geleerd dat je in een dagboek altijd moet beginnen bij het begin, dus laat ik dat maar eens doen.
Toen ik lekker lag te slapen, hoorde ik mama opeens helemaal blij worden dus heel voorzichtig werd ik een beetje wakker om te kijken wat er aan de hand was. En wat denk je...ik zag baasje en vrouwtje! Dus ik helemaal m'n nek uitgerekt zodat ze me goed konden zien!
En toen hoorde ik vrouwtje vragen: ''Is dát Fadyen?'' en toen het lieve mensenkind "Ja'' zei en mijn vrouwtje lief naar me lachtte, was ik helemaal gerustgesteld. Er was geen verwarring meer mogelijk...ik mocht met ze mee! Opgelucht heb ik me toch weer laten vallen en ben weer gaan slapen op mijn eigen handdoek.

Lachen joh...het mensenkind dacht dat het toeval was dat ik op m'n eigen handdoek was gaan liggen, maar dat soort dingen wéét ik gewoon! Ik had toch gezien dat baasje en vrouwtje die handdoek hadden meegenomen toen ze voor het eerst naar me kwamen kijken?

Maar goed, op een gegeven moment werd ik door het vrouwtje van mama opgepakt en toen werd ik wel een beetje verdrietig, want het vrouwtje van mama vond het helemaal niet fijn om afscheid van me te nemen. Dus ik heb haar allemaal kusjes gegeven en gezegd dat ik haar nooit zal vergeten. Ik hoop dat ze me heeft gehoord. Toen werd ik bij mama gebracht en ik heb mama's oren gewassen en mama heeft mij lekker afgelebberd. Tegen mama hoefde ik niets meer te zeggen. We weten allebei hoe het zit.

En toen nam het vrouwtje van mama mij weer in haar armen en liepen we naar buiten. Naar een hele grote auto! Wauw! Het vrouwtje ging toen zitten en ein-de-lijk konden we elkaar knuffelen! Nou, dat hebben we gedaan hoor. We moesten best wel lang in de auto zitten en we zijn wel gestopt onderweg, maar het bleef toch een lange rit. Dus soms ging ik lekker slapen, soms ging ik lekker knuffelen en soms moest ik gewoon even laten weten dat ik geen zin meer had. Baasje en vrouwtje noemden dat 'mekkeren'. Ik ben toch geen geit? Maar ik heb even laten horen hoe hard ik kan 'mekkeren' en zo...dat is hard hoor!

Toen we thuis kwamen, was ik een beetje in de war, want vrouwtje liep naar een huis en kwam naar buiten met Dakota, maar baasje bleef maar bij de auto staan. En hij ging pas het huis binnen toen vrouwtje en Dakota heel ver weg waren. Raar hoor.

Maar daardoor kon ik wel op m'n gemak eens even rondkijken en dat heb ik ook gedaan! Meteen even een plasje gedaan om mijn nieuwe huis te dopen. Zo hoort dat.
En ik ben lekker op m'n gemak op verkenning uit gegaan en dat was kei-leuk man! En toen zag ik opeens baasje op de bank zitten en dat vond ik nóg leuker! Dus toen ben ik lekker gaan kwispelen en ben toen tegen hem aan gaan staan. Ja, dat vond baasje wel tof.

En toen kwam vrouwtje weer binnen met Dakota. Nou is mama natuurlijk ook een grote hond enzo...maar Dakota was helemaal blij om me te zien en om baasje te zien enzo...en dat vond ik allemaal wel heel veel enthousiasme. Dus toen ben ik heel hard gaan gillen en onder de tafel gekropen. Nouja, ik ben nog geen 8 weken oud, hoor. Mag ik me misschien een beetje kinderachtig gedragen af en toe?

Maar toen nam vrouwtje me op schoot en ben ik lekker in slaap gevallen

Maar niet voor lang, natuurlijk, want ik wilde alles ontdekken! En ik heb veel ontdekt! Ik heb ontdekt dat vrouwtje het niet fijn vindt als ik in de tafelpoot bijt. Dan zegt ze heel streng: Fadyen Foei. Maar dan doet ze ook iets leuks...dan krijg ik een kluif tussen m'n kiezen. En die kluif is lekker joh! Veel lekkerder dan de tafelpoot! Slim vrouwtje!

Maar ik ben een jonge Doberkerel, dus die tafelpoot blijft ook z'n aantrekkingskracht houden...maar ik ben ook een pup, dus dan val ik maar weer in slaap...

Toen ik wakker werd, lag Dakota bij baasje op schoot en ik besloot toch maar eens kennis met haar te maken. Dus ik ook op de bank en een beetje gesnuffeld...en toen...echt héél per ongeluk...gingen mijn tanden in haar vel. Echt hoor...deed ik niet expres...dat deden m'n broertjes ook bij mij en ik dacht dat dat normaal was...maar Dakota was heel boos op me. Gelukkig vertelde vrouwtje dat Dakota nooit lang boos kan blijven...

...maar ik doe toch maar een beetje voorzichtig....en zet mijn tanden wel in die leuke speeltjes die in de kamer liggen!

Maar van al dat spelen wordt zelfs zo'n stoere Doberpup wel moe hoor!

En ik niet alleen! Baasje en Dakota kwamen er ook lekker bij liggen!

En toen ik wakker werd, ging baasje met me naar buiten, waar ik keurig in het gras een grote drol heb gedaan (mijn tweede in het gras vandaag!) en toen gingen we weer de auto in! En Dakota bleef thuis! Het baasje bracht me naar een vreemde plek, waar een hele lieve mevrouw mij welkom heette en waar een lieve meneer in een witte jas in m'n mond ging kijken en overal zat te voelen. Ik hoorde dat hij mijn baasje en vrouwtje vertelde dat ik een hele mooie Dobermann was! Nouja! Hadden vrouwtje en baasje dat zélf nog niet door??? Moesten we daarvoor naar deze meneer? Nouja...in ieder geval is het nu officieel...ik ben een hele mooie Dobermann. Ach...kijk zelf maar:

En daarna gingen we weer lekker naar huis, waar ik nog een béétje puf had om te spelen, maar daarna lekker en heeeeeel lang ben gaan slapen!

Jaaaaaaaaaaaa, ik ben nu écht thuis!